شهر ۰۹

اینا دارن کجا میرن؟

یادداشت کوتاه

اینا دارن کجا میرن؟

محمد حسین علاقمند/دانشجوی پزشکی

100_34

این روزها شاهد تصاویر و فیلم های واقعی ای هستیم که عده ی زیادی از مردم در جای جای این کره خاکی موبایل به دست به دنبال نقطه ای خاص میروند و گاه در نقاط غیر معمول و بعضا خطرناک نشسته یا ایستاده اند و سر در گوشی و فارغ از محیط پیرامون مشغول کار خودشون هستند.

اولین سوالی که به ذهن می رسد اینکه کجا می روند و دنبال چه چیزی می گردند؟

جواب ساده اما عجیب است:

موجودی مجازی در اپلیکیشن “پوکیمون گو”…

تعریفی به نام “واقعیت مجازی” که روز به روز دارد در زندگی انسان به اصطلاح مدرن ( بخوانید عقب افتاده از زندگی واقعی) بیشتر جلوه می کند.

این بازی جدید نیاز به استفاده از دوربین، سنسور، جی پی اس و اینترنت موبایل دارد و به این شکل است که باید در شهر ( واقعی) به دنبال موجودی ( مجازی) بگردید.

بازی ای که در روزهای گذشته چند میلیون بار دانلود شده و رکوردی تاریخی در طی چند روز بجای گذاشته است…

حال سوالی که مطرح می شود و بسیار از سوال اول مهمتر است اینکه این اتفاق چه سود و ضرری دارد؟ و چه معایب و محاسنی یا بهتر است بگوییم تهدیدات و فرصت هایی می تواند علاوه بر تفریح و سرگرمی برای انسان داشته باشد؟

۱) سود اصلی که در جیب کپمانی های سازنده آن به طرق مختلف می رود. سودی ده ها میلیارد دلاری که پیش بینی اولیه بیست و پنج سنت به ازای هر کاربر را پیش بینی کرده اند.

۲) کمپانی هایی که عروسک ها آواتار ها و هر محصولی که با مارک و برند این موجودات می سازند؛ از لیوان و تی شرت و کلاه گرفته تا قاب موبایل و…

۳) کسانی که کالاهای خدماتی در اون لحظه در اون نقطه خاص ارائه بدهند.

۴) شرکت های توریستی و گردشگری چون کاربران این بازی در صورت مقبولیت و موفقیت این گیم سفرهای درون شهری و برون شهری زیادی در پیش خواهند داشت…

۵) و ده ها و صدها راه دیگر برای سود آوری و پارو کردن جیب ملت ها…

واما ۶) آیا به خطرات اخلاقی و امنیتی این موضوع هم توجه کردیم؟

در اجتماعاتی این چنین آیا خطر حملات تروریستی نمی رود؟

کاربرانی که سر در تلفن همراه خود حواسشان چقدر به محیط پیرامون از جمله ماشین و دوچرخه و چاله و دیوار و… است؟

در نقاطی که علامت گذاری می شود برای ترافیک چه راهکاری پیش بینی می شود؟

آیا راه ساده ای برای فراگیر شدن تجمعات خیابانی، دوستی ها و ارتباطات خیابانی نیست؟ ( که مثال ساده اش را در اجتماع یکی دو هزار نفری نوجوانان در مجتمع کوروش تهران و مجتمعی در مشهد با یک فراخوان تلگرامی ساده از بیرون از کشور در ماه گذشته شاهد آن بودیم)

سوال دیگر آیا اگر یکی از این آواتار ها در نقطه‌ای خطرناک یا پشت بام ساختمانی مسکونی قرار داشت؟ چه باید کرد؟

و ده ها و صدها سوال و تهدید دیگر که برای رسیدن به آنها به زمان زیادی احتیاج نیست…

و البته مهمترین تهدید و ضرر، اتلاف وقت و هزینه ای واقعی ، در برابر واقعیتی مجازی است…

” دی شیخ با چراغ همی ‌گشت گرد شهر “

” کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست “

” گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما “

” گفت آن را که یافت می‌نشود آنم آرزوست “

امام علی(ع): «اِحذَرُواضِیاعَ الاَعمارِفیمالایَبقی لَکُم فَفائِتُهالایَعُود»

(غررالحکم، حدیث ۲۶۱۸)

ازتباه شدن عمرها درچیزی که برایتان باقی نمی ماند حذر کنید چراکه عمر رفته بازنمی گردد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *