شهر ۰۹

حجاب بی حجاب!

نگاهی به مقوله حجاب در رسانه ملی

حجاب بی حجاب!

امیر آرامجو/دانشجوی پزشکی

100_6

موضوع حجاب، موضوع پیچیده و دارای ابعاد مختلفی است؛ یکی از مشکلات در موضوع حجاب و عفاف این است که موضوع حجاب را بسیار ساده به حساب می‌آوریم، ساده انگاری هر موضوع باعث به نتیجه نرسیدن آن مسئله می‌شود یعنی اگر تلقی ما این باشد که هر کسی بی‌حجاب است دین ندارد، باز به نتیجه نخواهیم رسید. اگر گفته می شود که نگاه مردم نسبت به پوشش دچار تغییر است به معنای نفی دینداری مردم ایران و یا عدم اهتمام آنان به پوشش یا عفاف نیست، بلکه مبین تغییراتی است که در جامعه به وجود آمده است.

حجاب امری است که درون عفاف قرار گرفته است. وقتی صحبت از این می‌کنیم که زن باید در برخورد با نامحرم پوشش داشته باشد، این موضوع در مرکز دایره‌ای است که می‌گوید زن و مرد باید در برخورد با نامحرم حریم‌ها را حفظ کنند. اگر حفظ حرمت‌ها رعایت نشود، پوشش فقط یک شکل و مسأله ظاهری است. مغز مسأله این است که زن و مرد نامحرم در رفت و آمد، نگاه، گفتار و روابط باید حریم‌ها را حفظ کنند.

روح بشر فوق العاده تحریک پذیر است. اشتباه است که گمان کنیم تحریک پذیری روح بشر محدود به حد خاصی است و از آن پس آرام می گیرد. همان طور که بشر، اعم از زن و مرد، در ناحیه ثروت و مقام از تصاحب ثروت و مقام سیر نمی شود و اشباع نمی گردد، در ناحیه جنسی نیز چنین است. هیچ مردی از تصاحب زیبا رویان و هیچ زنی از متوجه کردن مردان و تصاحب قلب آنان و بالاخره هیچ دلی از هوس سیر نمی شود.

علت اینکه در اسلام دستور پوشش اختصاص به زنان یافته است این است که میل به خودنمایی و خودآرایی مخصوص زنان است. از نظر تصاحب قلب ها و دل ها مرد شکار است و زن شکارچی. همچنان که از نظر تصاحب جسم و تن، زن شکار است و مرد شکارچی. میل زن به خودآرایی از این نوع حس شکارچی گری او ناشی می شود. در هیچ جای دنیا سابقه ندارد که مردان لباس های بدن نما و آرایش های تحریک کننده به کار ببرند. این زن است که به حکم طبیعت خاص خود، می خواهد دلبری کند و مرد را دلباخته و در دام علاقه به خود اسیر سازد.

متأسفانه در حال حاضر بدحجابی و بی‌حجابی به مظهر فساد و مخالفت با نظام اسلامی تبدیل شده است؛ به این معنا که الان عده‌ای در جهت مخالفت با نظام به عمد حجاب خود را کنار می‌گذارند. اطلاعات به دست آمده حاکی از این است که دشمنان نظام، پول خرج می‌کنند و برای اشاعه فحشا در شهرهای مذهبی، زنان فاسد را بکار می‌گیرند که چهره این شهرها را خراب کرده و بی‌عفتی را در شهرهای مذهبی رواج دهند تا مردم به تباهی و فساد کشیده شوند.طبق فرمایش امام قدس‌سره: « صلاح و فساد یک جامعه از صلاح و فساد زنان آن جامعه است؛ یعنی ریشه اصلی صلاح و فساد، از زنان جامعه است، اگر زنان صالح در جامعه وجود داشته باشند جامعه را صالح می‌کنند و اگر زنان فاسد در جامعه در چشم‌انداز عموم باشند و عرض اندام کنند، جامعه را به فساد و تباهی می‌کشانند.»

حجاب از جبنه اجتماعی مانند اعتیاد، فساد و بیکاری اهمیت ویژه‌ای در مقابل حوزه های مختلف دارد؛ یعنی این پوشش روی مسائل اقتصادی هم اثر می‌گذارد، زمانی‌که زنان مسلمان، محجبه باشند حجاب آنها باعث می شود تا از لوازم آرایش، انواع و اقسام لباس‌های رنگارنگ و آرایش‌های مختلف دور شوند و این یک فاکتور اقتصادی تعیین کننده است.

این مسئله خطری جدی است که جامعه را تهدید می‌کند و وظیفه همه ما این است که با پدیده بدحجابی و این ناهنجاری شوم اجتماعی، به شدت مقابله کرده و فرهنگ برهنگی غرب را از جامعه ریشه‌کن نماییم؛ البته این مبارزه باید با قدرت و استمرار ادامه یابد. کسی که می خواهد در این مبارزه نقشی داشته باشد، در درجه اول باید از  اهل خانه خود شروع کند و حجاب را در میان خانواده‌خود نهادینه کند سپس زنان دیگر را به رعایت حجاب و عفاف دعوت نماید، که اگر این‌گونه باشد، کلام نافذ می‌شود.

همچنین باید مقابله با بدحجابی از طریق دستگاه‌های دولتی و صداو سیما نیز صورت گیرد مردم در بسیاری از رفتار ها و عملکردهای خود به مظاهری که در صداو سیما نمود دارند استناد می کنند.

دلخوشی مدیران رسانه ملی ما این است که دست، پا و گردن کسی پیدا نباشد ظاهر فیلم را درست کرده‌اند، ولی مسیر بعضی از آن بسیار خطرناک است و کسی که می‌نویسد و یا کارگردانی و تولید می‌کند، نقشی مؤثر در آن دارد. مثلاً در رسانه ملی وقتی شوخی مرد و زن درموارد غیرضروری دیده می‌شود، دیگر فرقی نمی‌کند که زن حجاب کامل دارد یا مانتو پوشیده یا هر نوع پوشش دیگری. این مسأله در رسانه ملی رو به بهبود است اما با آنچه اسلام می‌پسندد فاصله زیادی دارد. اگر روح ایمانی در هنرمندان ما تقویت شود، بسیاری از مشکلات فعلی برطرف می‌شود.

در سراسر دنیا «مد» از سوی گروه‌های مرجع یعنی بازیکن فوتبال، بازیگر سینما و یا خواننده موسیقی آغاز می‌شود و این‌طوری نیست که یک وزارتخانه تصمیم بگیرد یک مدلی را ایجاد کند؛ یعنی اگر مدلی بخواهد اثرگذارد باشد باید در مسیر خودش حرکت کند. به هر حال طراحی مدل و لباس جدید بومی و ملی بخشی از کارهای جایگزین است که باید به مخاطب ارائه شود و قطعه‌ای از پازل بزرگی است که به تنهایی هیچ اثری ندارد.

صداوسیمای ما اکنون کلی برنامه خوب و پربیننده، همراه با مجریانی توانمند و محبوب دارد. چرا مدیران تلویزیون، این مجریان پربیینده و دارای کلام نافذ را مجاب نکردند که از جنس همان جملات قشنگ و غیرشعاری که برای مسائل مختلف کشور می زنند، چند جمله هم راحت و خودمانی با مردم از بحث حجاب و عفاف و غیرت بگویند؟ مگر ما دیگر کجا این چنین فرصت و تریبونی داریم که برای مردم از این مسئلۀ حساس و بحرانی حرف بزنیم، منبرها و برنامه های مذهبی که سقف مخاطبشان مشخص است. سریالهایمان اگر هم پیام هنرمندانه و موثری در این قضایا داشته باشند – که بندرت دارند – باز معلوم نیست چقدر پیامهای غیرمستقیم را در ذهن و روان مردم بنشانند. باقی تبلیغات و انبوه کتاب ها و همایش ها هم که اصلا ارتباطی با قشرهای هدف برقرار نمیکند. ما فقط می توانیم – غیر از اقدام انتظامی– راحت و صمیمی و غیر کلیشه ای و اتفاقا صریح و بی پرده، با ادبیات متین و اقناعی، با مردم در این زمینه سخن بگوییم.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *