فرو ۰۵

دوئل رسانه ملی و فضای مجازی

فرید نجدصفاتی_دانشجوی داروسازی

 

نمیدانم چرا واژه دوئل را برای تیتر مقاله انتخاب کردم شاید به خاطراین بود که بار معنایی مناسبی که برای این نوشته داشت. دوئل یک واژه  فرانسوی با معنی جنگ تن به تن بین دو تن به تلافی توهین و اعاده حیثیت می باشد.

راشتس را بخواهید این موضوع را نمی توانم برای خودم توجیه کنم که چرا در جامعه ای که از کودک مدرسه ای اش تا پیر مرد۷۰ساله اش می تواند به فضای مجازی دسترسی داشته باشند و انواع اخبار واطلاعات با درون مایه راست و دروغ را دریافت کند کسانی در رسانه ملی حضور داشته باشند بدون هیچ استدلال منطقی دستشان روی دکمه سانسور برود و اخبار را کلا سانسور کنند.ایا این کار به نفع نظام تمام خواهد بود یا به ضرر نظام؟

پاسخ این سوال را در جمله کلیشه ای “هدف ما جلب رضایت مشتری است” باید جست. ایا با حضور فضای مجازی در کنار رسانه های تصویری و دسترسی همگان به این فضا ،انجام عمل های اینگونه مثل سانسورکردن و عدم پوشش کامل اخبار روز کشور به اعتماد اجتماع نسبت به رسانه ملی آسیب زده نخواهد شد ؟

اما این مقدمه را نوشتم به مسئله اتفاقات دی ماه ۹۶ برسم زمانی که در بحبوحه اختشاشات خیابانی رسانه ملی در حال پخش کردن حیات وحش و لیسانسه ها بود و عده ای درغفلت رسانه ملی درحال ماهی گیری از اب گل الوده آن ایام بودند.

بی شک برنده دوئل رسانه ملی و فضای مجازی آن روزها ،فضازی مجازی بود ومثل همیشه راه حل مسئله ،پاک کردن صورت مسئله یعنی فیلتر کردن شبکه های مجازی می باشد.

آیا نباید صداوسیما به عنوان رسانه ملی اولین آنتن فرستنده صدای مردم باشد؟ایا نباید رسانه ملی در کنار فضای مجازی بلند گوی صدای مردم باشد؟برد و نفوذ رسانه ملی در میان مردم چقدر است؟رسانه ملی به چه میزان توان مبارزه با شایعه های است که در فضای مجازی دست به دست می شود؟ اعتماد ملت به فضای مجازی بیشتر است یا رسانه ملی؟ رسانه ملی در مدیریت اختشاشات هم چون دی ۹۶ به عنوان اتش خاموش کن عمل می کند یا اتش افزا؟رسانه ملی به عنوان یکی از سنگر های جنگ فرهنگی تا کی باید در موضع دفاع باشد؟ایا زمان ان نرسیده رسانه ملی از فضای مجازی به عنوان یک فرصت استفاده کند نه تهدید؟ کی زمان استفاده از فضای مجازی به عنوان توپ خانه جنگ فرهنگی خواهد رسید؟رسانه ملی و فضای مجازی در یک راستا حرکت می کنند یا رسانه درمقابل فضای مجازی است؟ این همه سوالاتی است که باید پاشخ داده شود.

با کسانی که دید تک بعدی و سنتی به فضای مجازی دارند کاری نداریم و روی سخن ما کسانی است که خود را افسران و فرماندهان جنگ نرم می دانند و معتقدند این فضا فرصت مناسبی برای کارهای فرهنگی می باشد و می توان از این فضا به عنوان مرزعه پروش افکار و اندیشه های بارور استفاده کرد.

حال باید توجه داشته باشیم که در این زمان که همه دسترسی به فضای مجازی دارند و انبوهی از اطلاعات را از کانال های مختلف دریافت می کنند انجام کار های مثل سانسور کردن و عدم پخش بعضی از حقایق گل بخودی محسوب می شود.باید کاری صورت بگیرید که رسانه ملی مرجع و ترازوی سنجش صحت اخبار باشد و نه کانال های تلگرامی و این کار جز با جلب اعتماد ملت نسبت رسانه ملی حاصل نخواهد شد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *