شهر ۰۹

سفری به چین و حومه!

سفرنامه ای از سفر به انتهای زمین !

سفری به چین و حومه!

علی مهتدی/دانشجوی پزشکی

 100_21

­­­­­­دست روی دستت گذاشتن، آبادانی به ارمغان نمی آورد، چنین شد که ندای قلبمان، قوت دستهایمان را به توان قدرت پاهایمان رساند و ضرب در اراده دل‌هایمان کرد تا بگردیم دنبال جایی که با هر آنچه در چنته داریم شاید بتوان قدمی برایش برداشت… و «ان تنصروالله ینصرکم و یثبت اقدامکم» شد ملکه ذهنمان…

باید عازم شویم، اما اینبار کجا…؟ گفتند چهارمحال و بختیاری، که حتی زیبایی سرزمینش و قناعت مردمانش مانع هویدایی محرومیت هایش نمی شود…

شاید چهارمحال و بخیاری بخش زیادی از نقشه را به خود اختصاص نداده ولی در همین گستره ی محدود، دیدن همزمان کویر و دشت و کوهستان کار چندان سختی نیست. خلاصه اینکه اگر مثل من دلت از غبار تهران گرفته باشد و هوس خرامیدن در دل خنکایی سرسبز و رؤیایی به سرت زده باشد ، تب چهارمحال بختیاری و لاله های واژگونش دامن تو را هم خواهد گرفت!

و حالا

     اینجا، موگوئی…

گویی اینجا قطعه ای ازیک سرزمین قطبی است که خورشید، زورش به آب کردن یخ ها نمی رسد!

سفرنامه موگوئی…

دهستانی هست که نیمی از سال را در یخبندان و محاصره برف سپری می کند و براستی آدم‌هایش در برابر شرایط سخت طبیعی، با بیماری و مشکلات بهداشتی چگونه دست و پنجه نرم می کنند؟

در شهرستان کوهرنگ، از دهستان موگوئی به عنوان زندان یخی یاد می کنند.

روستاهای پراکنده دهستان موگوئی در شیب کوه‌ها و در گردنه های سخت گذر، خود به خود با کاستی هایی بسیار در امر رفت و آمد روبه رو هست، اما به هنگام بارش برف که ارتفاع آن، گاه به ۴ متر می رسد، محدودیت ها بجایی می رسد که حتی با هلی کوپتر هم نمی توان به یاری ساکنان روستاها شتافت. به همین دلیل است که بین پنج تا شش ماه از سال دهستان موگویی در یرف و یخ محصور شده و به حال خود رها می شود.

ارتفاع  برف  درگردنه  عسل  کشان  این  محور حتی به شش  متر نیز میرسد!

وجود گل و لای بسیار در جاده موجب شده خودروهای حمل مسافر مانند مینی بوس در گل و لای گیر کنند و نتوانند مسافران را به مقصد برسانند و همین مهم موجب می شود بسیاری از روستاییان با پای پیاده با وجود برف و سرما بقیه مسیر را طی کنند.

خانه های روستاهای این منطقه از سنگ، گل و چوب جنگلی ساخته شده و زندگی در این خانه ها در فصل زمستان با وجود برف و سرما بسیار سخت است.

بیمارشدن در موگویی، یک فاجعه است چرا که راهی برای اعزام بیمار نیست و مریض شدن یعنی تحمل اجباری درد و رنج.
تنها مرکز درمانی روستایی دهستان موگویی، در روستای خویه است و یک خانه بهداشت نیز در روستای سرآقا سید و یک بهورز در روستای صالح کوتاه فعالیت دارند که دسترسی به آنها شبها غیرممکن است.

در ادامه به تشریح روستاها می پردازم و دو تا از روستا ها مفصل تر تشریح می شوند؛ روستای سرآقا سید در ابتدای مسیر و روستای چین در انتهای مسیر.

سرآقاسید، ماسوله ای دیگر…

روستای سرآقاسید که در آذرماه ۹۲ بنابر آمار گرفته شده از خانه بهداشت آن ۱۷۵ خانوار ثابت و ساکن بود که بنا بر صحبت بهورز و دیگر اهالی آن در عید ۵۰ خانوار به آن افزوده شده و در تابستان به ۶۰۰ خانوار نیز می‌رسد.

روستای زیباییست با معماری و مناظر خیره کننده. آسمان شب‌هایش آنقدر ستاره دارد که نه انگار اینجا زمین است. شب که می شود نگاهت به آسمان تو را در میان ستاره ها گم می کند…

اما اینجا مثل روستاهای قشنگ، خبری از توریست نیست. خبری از امکانات و پول و رفاه هم نیست. اینجا مردانش به سختی کشیدن برای به دست آوردن یک لقمه نان عادت کرده‌اند.

پوست دست و صورت زنانش از نمک چروک شده و بچه هاش طعم تلخ دوری از پدر و مادر را از نوجوانی می چشند. بچه هایی که میخواهند درس بخوانند فقط تا راهنمایی در روستا هستند و از دبیرستان به بعد به اجبار باید کوچ کنند به شهر و ۶ ماه سال دیگر پدر و مادر را نمیبینند. البته دختران این روستا به دلیل نداشتن مدرسه راهنمایی تنها مقطع ابتدایی را می‌خوانند. مدرسه راهنمای پسران در واقع یک خانه اجاره ای است.

سرآقاسید را کسی نمیشناخت مگر تا چندسال پیش که آتش به جان و مال مردمش افتاد.

در بهمن ماه ۱۳۹۱ بر اثر انفجار بشکه نفت ذخیره شده در یکی از خانه های روستای سرآقاسید، آتش سوزی گسترده ای در این روستا بوجود آمد.

۲۰ واحدمسکونی براثر انفجار بشکه ی نفت ذخیره شده در یکی از خانه های روستایی چهارمحال وبختیاری دچار حریق شد[۱]. این آتش سوزی تلفات جانی نداشت و خسارات آن سوختن تعدادی از خانه های مردم و همچنین تلف شدن دام ها عنوان گردید.

سوخت مورد نیاز روستائیان دهستان موگویی به علت سخت گذر بودن هر سال قبل از آغاز فصل زمستان به منطقه ارسال می شود و اهالی منطقه آن را ذخیره می کنند.

از آنجایی که جاده خویه به کوهرنگ با شروع زمستان به دلیل بارش برف تا ارتفاع چهار متر تا کوهرنگ کاملا مسدود می شود، آتشنشانِی، امداد و هلال احمر نتوانستند به موقع جهت اطفای حریق حضور یابند.

دهستان موگویی مملو از گیاهان دارویی است همچون بن سرخ، مخالصه، آویشن، سرخ گیاه، گزنه، کتیرا، کرفس کوهی، نعناع، پونه، سیر، موسیر، قارچ، بلوط و … که می توان به مردم آن جهت درمان با استفاده از این گیاهان آموزش های مفیدی داد، خصوصا برای استفاده در مواقعی که بارش برف دسترسی آنها را به پزشک و دارو سخت می کند.

همچنین این گیاهان می توانند منبعی جهت کسب درآمد و اشتغال زایی برای این مردم محسوب شوند.

روستای بیراهگان واقع در ۳۰ کیلومتری شهرستان کوهرنگ با جمعیتی بالغ بر ۵۰۰ نفر محصور در میان دره ها و کوه های مجاور خود می باشد. این روستا تا ۵ سال پیش فاقد تمام امکانات رفاهی از قبیل جاده، برق، تلفن روستایی و… بود.

در حال حاضر نیز تنها امکانات موجود در روستا یک باب مدرسه سه کلاسه، جاده دسترسی خاکی و برق می باشد. از نیازهای مهم در این روستا می توان به احداث مسجد، خانه عالم،کمک به برنامه های بهداشت و درمانی و کمک به ارتقای معیشت روستاییان به واسطه حل مشکل آب زمین های زراعی این روستا اشاره کرد.

از جمله نیاز های مهم این روستا شن ریزی و آسفالت ۱۵کیلومتر از جاده منتهی به روستای بزنوید و احداث کانال های آب فصلی، حل مشکل آب آشامیدنی وزراعی روستا،کمک به ارتقای معیشت، ارتقای سطح بهداشت و درمان و انجام فعالیت های فرهنگی و مذهبی است.

روستای زرک در فاصله ۷ کیلومتری روستای چین و در امتداد دره ای طویل منتهی به رودخانه قرار دارد. این روستا محصور در میان دره ها و کوه های اطراف خود می باشد و متأسفانه با وجود جمعیت بالا و بدلیل صعب العبور بودن فاقد جاده می باشد و تنها راه دسترسی به این روستا یک مسیر مالرو می باشد. این روستا فاقد کلیه امکانات رفاهی، بهداشتی بوده و تنها تعدادی موتور برق توسط گروه جهادی و خیرین در اختیار آنان قرار گرفته است.

از جمله نیاز های اولیه و مهم روستا اجرای سیستم برق خورشیدی، احداث جاده روستایی، کمک به ایجاد اشتغال خانگی، کمک به ارتقای سطح بهداشت و درمان و آموزش به روستائیان، انجام فعالیت های فرهنگی و تبلیغی، احداث مسجد و خانه عالم، انتقال برق و راه اندازی تلفن روستایی می باشد.

روستای صالح کوتاه واقع در ۶۵ کیلومتری شهرستان کوهرنگ و حدفاصل بین روستای خویه و چین قرار دارد. نام این روستا به خاطر وجود امامزاده صالح کوتاه(ع) انتخاب گردیده و دومین روستای پر جمعیت منطقه (۷۰۰ نفر) محسوب می گردد. این روستا با وجود مراجعه زائرین بیشمار امامزاده صالح کوتاه(ع) تنها دارای جاده خاکی و برق می باشد که طی چند سال اخیر ایجاد گردیده است. تردد به این روستا در ۷ ماه از سال بدلیل بارش برف و انسداد جاده غیرممکن بوده و برخی از زائران و اهالی بصورت پیاده این مسیر را طی می کنند.از جمله اولویت های خدمت رسانی در این روستا بهسازی مزار و صحن امام زاده، احداث مسجد و خانه عالم، احداث زائرسرا، اجرای طرح هادی، کمک به اشتغال جوانان و معیشت اهالی، ارتقای سطح بهداشت و درمان روستائیان و انجام فعالیت های فرهنگی و تربیتی برای جوانان روستا می باشد.

روستای خویه به عنوان مرکز دهستان موگویی بزرگترین و پرجمعیت ترین روستای منطقه می باشد. این روستا با وجود جمعیتی در حدود ۱۵۰۰ نفر بامشکلات فراوانی در عرصه های مختلف روبروست که می توان به مواردی از جمله کمبود سرویس بهداشتی و حمام اشاره نمود. اولویت های اقدام جهادی در این روستا در مرحله اول تکمیل و تجهیز مسجد روستا و در مرحله دوم رفع مشکلات عمرانی از قبیل ساخت سرویس بهداشتی و حمام، احداث مخزن آب و … می باشد تا مقدمات فعالیت های فرهنگی و تربیتی فراهم گردد. در این روستا به واسطه داشتن زمین های زراعی و آب و هوای مناسب می توان با کمی سرمایه گذاری و حمایت از مردم، زمینه های اشتغالزایی خوبی را در منطقه ایجاد نمود. اقداماتی از جمله ارائه طرح های کشاورزی و آموزش های تخصصی به اهالی، احداث زیر ساخت های مورد نیاز جهت جلوگیری از مهاجرت روستاییان به شهر، احداث زمین ورزشی و فضای سبز و ارائه آموزش های علمی، فرهنگی از جمله فعالیت های قابل تعریف در این بخش است.

روستای چین واقع در ۸۵کیلومتری شهرستان کوهرنگ و ۱۲۵ کیلومتری شهرستان الیگودرز به عنوان آخرین روستای قابل تردد دهستان موگویی به شمار می رود. به دلیل ناهموار بودن جاده های منطقه به طور تقریبی ۵ ساعت نیاز است تا از مسیر کوهرنگ به این روستا رسید. این روستا دارای ۱۲۰ نفر جمعیت بوده و شغل مردم همچون سایر روستاها دامپروری می باشد که صرفاً جهت امرار معاش جزئی خانواده هاست.

این روستا یکی از روستاهای بسیار محروم و فقیرنشین که به نظر می رسد مردم استان چهار محال و بختیاری نیزآشنایی زیادی با روستای چین نداشته باشند و این روستا برای آنها نا شناخته باشد.و مردم آن با سخت ترین مشکلات وناچیزترین امکانات دست و پنجه نرم می کنند.

این روستا محصور شده در میان برف است مردم این روستا با وجود این سختیها و با کمترین و ناچیزترین امکانات همچنان به  کار و تلاش ادامه میدهند و در مقابل سختی ها مقاومت میکنند و جاده این روستا در فصل زمستان از مسیر کوهرنگ مسدود می باشد.

در دنیای امروز کودکان شهرنشین، تلویزیون را کنار گذاشته اند و دیگر برایشان جذابیتی ندارد وبه سمت تکنولوژی های جدید پیش رفته اند، اما این در حالی است که کودکان این روستا هنوز نمی دانند  تلویزیون چیست و شاید برایشان تلویزیون همان صندوق جادویی معنا بدهد.

خانه های این روستا ازسنگ، گل و درختان جنگلی ساخته شده و مردم این روستا سرمای سخت زمستان کوهرنگ را با کمترین امکانات می گذرانند.

این روستا دارای یک مدرسه ابتدایی با ۳۵ دانش آموز پسر و دختر است.

مردم این روستا در هنگام بیماری باید با پای پیاده ۲۷ کیلومتر را طی کنند تا به نزدیک ترین مرکز بهداشت که در روستای خویه است برسند.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *