قلم قاصر است!

تیر ۱۳

قلم قاصر است!

روایتی از یک زائر کربلا

قلم قاصر است!

علی برجعلی

Untitled-2sdfb

چند ساعتی است که وارد کربلا شده ام ، کربلای پربلا جایی که فجیع ترین واقعه روی زمین در صدر اسلام اتفاق افتاده است. آنهم شهادت با لبهای  تشنه ، اذیت و اندوه عظیمی که بر آل ا… روا گردید .

اما در این سفر علی رغم سفرهای قبلی که با گروه زائرین می آمدم تنهایم. حال و هوای عجیبی در اینجا حاکم است.

اینجایی که الان نشسته ام و می نویسم در ارتفاع ساختمانی است که کاملا مشرف به حرمین شریفین آقایمان امام حسین (ع)و آقا عباس بن علی امیر المومنین (ع) است. و به راحتی می توان خیمه گاه اهل بیت حسین (ع) و تل زینبیه و بین الحرمین را مشاهده کرده وتمام وقایع روز عاشورا را در ذهن تداعی کرد.

با چه شور و حال زیبایی در گوشه و کنار مسیرهای ورودی به حرمین دسته ها ی عزاداری حرکت می کنند. چادرهای پخت نذری برپاست  و در هر سه وعده ( صبحانه، ناهار و شام ) زائرین و مجاورین حرم از نذری به راحتی استفاده می کنند.

بین مکان های فوق الذکر یعنی بین الحرمین، تل زینبیه و خیمه گاه و قتلگاه حسین (ع) فاصله چندانی نیست پس می توان تصور کرد که تمام واقعه روز عاشورا را فرزندان اهل بیت حسین(ع) از داخل خیمه گاه مشاهده کرده اند و گریسته اند.

مظلومیت حسین (ع) ، وفاداری عباس(ع) و صبر و تحمل زینب(س) از این ارتفاع نمایان است و روی آسمان حرمین سیطره پیدا کرده است.

وقتی به بین الحرمین دقت می کنی زائرین را می بینی که پای برهنه، سینه زنان، سینه خیز و به طرق مختلف در حال حرکت از بین الحرمین هستند و همه با صدای بلند فریاد می زنند لبیک یا حسین ، لبیک یا عباس ، و به راحتی عقده دل را باز می کنند. وبه مظلومیت ائمه نوحه سرایی می کنند.

اینجا هرچقدر می خواهی بلند بلند گریه کن و فریاد بزن ، ائمه را صدا کن و عقده سکوت اجباری قبرستان بقیع و بین الحرمین مدینه را باز کن.

 داخل بقیع نمی توانی بلند بلند گریه کنی ، فریاد بزنی و ائمه مدفون در بقیع را صدا بزنی ، نمی توانی با تنها شاهد واقعه روز عاشورا یعنی امام سجاد (ع) درد و دل کنی و بگی اقا جان روز عاشورا به شما  و اهل بیت حسین (ع) با لب تشنه چه گذشت؟

ولی الان اینجا یعنی کربلا بین الحرمین به راحتی فریاد بزن ، داد بزن و بگو لبیک یا حسین لبیک یا ابوالفضل ، بگی یا عباس مردانگی ات را ثابت کردی .

از این بالا عباس (ع) را می بینی که مشک را به دندان گرفته و دارد به خیمه نزدیک می شود و بچه های خیمه گاه خوشحال که عمو دارد آب میاورد ، ولی ناگهان عمود آهنی بر سر مبارک حضرت…. و امید اهل خیمه نا امید می شود.

چه بگویم و چه بنویسم که قلم قاصر است  ، همه شما شور حسینی را از کودکی در دل داشته اید و دارید ، از بچه گی محرم که می شد دهه اول عزاداری می کردیم و آرزو داشتیم کربلا باشیم الان عاشورای امسال بین الحرمین و در حرمین حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و ماه منیر بنی هاشم حضرت ابولفضل العباس(ع) هستم.

الان واقعا یادبود سفرهای متعدد مکه و مدینه را درک می کنم که نوحه خوان تو ایران می گه دور حرم دویده ام ، صفا و مروه دیده ام ، هیچ کجا برای من کربلا نمی شود یعنی چه .

شیعه در کربلا احساس شور و شعف دارد و هرطور که شده  ارادتش را به ائمه ابراز می کند ، بدون ترس و رعب و وحشت و هرگونه خفقان.

لذت بین الحرمین کربلا کجا و بغض و سکوت اجباری بین الحرمین مدینه کجا ، تو بقیع گنبد و بارگاهی نیست وباید آرام گریه کنی بر مظلومیت ائمه.

ولی در بین الحرمین کربلا بلند بگو یا حسین ، یا سجاد بلند بگو لعن الله قتلک یا حسین ولی اگر این جملات را در بین الحرمین مدینه حتی آرام زمزمه کنی دستگیر می شوی و حتی شاید تا پای اعدام هم ببرندت!!.

البته ناگفته نماند دیدن قبور مظلوم ائمه بقیع و جستجوی قبر مخفی حضرت زهرا (س) لذت خودش را دارد ولی ما بچه شیعه ها عادت داریم در عزاداری هایمان بلند بلند گریه کنیم و فریاد بزنیم و با …… برای ائمه عزاداری کنیم. 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *