شهر ۰۹

معبری به آسمان

معبری به آسمان

 

مهدی حق شناس

100_36

(تقدیم به مسئول گروه جهادی معبری به اسمان شهید مدافع حرم حاج محمود شفیعی)

جنس سفــر محفل ما جــور دگـر بود           انگـار که دل هـرچه نـهان بـود ز بـر بـود

حرف و سخنی نو به میان بود جوان بود            هرکس که دراین محفل یک رنگ روان بود

در مکتب خود همسفر دل شده بـودیم             انـگـار مـجـدد چـو ازل گـِل شـده بودیم

هــرکس که دمی تـجربه بـنمود وفا را            در شــیـوه ی اعــمال رهــا کـرد ریـا را

هـــرچند سفر بود ، ز تفریح جدا بــود           انـگار کـه هــرلـحظه پــر از یاد خدا بود

الــقاب در این راه به خــود آمده بودند             بــی مـیل ز هـر شیـوه و مُـد آمده بودند

چون مردم هر دهکده خاکی شده بودند           از شــهر پـر از دغـدغه خـالی شده بودند

ایــام دگــر بـــی خبر از فــقر نـبودند           نـــومـید ز یک تــکه ای از ابــر نـبودند

اخـلاص دگـر نـاله ای ازحرف نمی کرد            هــر ثــانـیه را نــزد ریـا صرف نمی کرد

چـون مـرده دلان گام بر این راه نهادند           دیـــگر خـــبر از شِـکوه ز تـقـدیر ندادند

صد زنده دل از سختی این راه برون شد           بــازم سـفـری بــاخــبر از راز درون شــد

صد درس از این دهکده ها در نظر افتاد        در مکتـب بــی تـخته و بـی ناطق و استاد

از مــردم بی رنگ هزاران سخن آموخت         آنکس که دمی چشم بر این راه سفر دوخت

اردوی جـهـادی اگــر از درد روان شــد         آن وقت دل اهل سفر پــاک و جـوان شـد

ورنـه سفـری نـیست مگر دهکده گردی         تا دغـدغـه داری که بـگویی کـه چه کردی

گر سینه دمی حق نشناسد که روا نیست       ایــن درد که از پــیکر تـقـدیر رها نـیست

تقـدیر کسی نیست از ایـن جـامه مـبـرّا         ابــر و مــه و خورشـید و فلک گشته مهیا

بـرخـیـز تـو هـم در ره ما تـجربه آمـوز          ورنــه که وفــا نــیست مـگر صحبت امروز

تـا با عـملـت فـاش کنی سـرّ نـهـان را         ایــنگونه تــو آبــاد کــنی کـل جــهان را

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *