بهم ۲۱

گمگشته ی علم

مهدی حق شناس

دانشجوی علوم آزمایشگاهی

 

خری دیدم کتابی  در بغل داشت

         

بیانی خوش نوا همچون عسل داشت

 

بگفتم ای  خرا انگیزه ات چیست ؟                 

  کتاب و دفتر و این عینک از کیست؟

 

مــگر خر  هم تواند درس خواند ؟              

     در این بـیهودگی عـــالم بـــداند

 

خـرا در مکتب خرها چـه خوانی ؟             

      در این شکل و قیافه چـون چه مانی؟

 

بگـفـتا من خری  چون بَرده بودم                  

  به صبح و شب به صـحرا مُـرده بودم

 

دعـایم روز و شب آسـودگی بـود              

     رهــا گشتن از این شوریـدگی بـود

 

نمی دانم چه شد  صبرم به سر شد               

    نــگاهم در طویله رو بـه در شـــد

 

رهــا گشتم از آن  خـرهای نادان             

       در این مکتب شدم  چون کهنه سالان

 

مـگر خر را چه گشته بـرده باشد؟              

     ببــایـدآدمـــی شرمـنده بـاشـد

 

دُمـی فرق است بـین مـا و ایشان               

    فـدا شـد عمر هـم جنسان پـیشان

 

در ایــن احـوال از خـوابی پریدم  

                 کـــه مانندش  دگر خوابـی ندیـدم

 

پیامی داد حـیوانی  در ایـن خواب            

      کـه آموزم هـمی  دانـش به هـر تاب

 

که دانش بـهر  ما الـزام و کار است            

      مقام و ارزش  هـرکـس به بـار اسـت

 

هـر آنکس بـار دوشش علم باشـد               

    بـه قلبش جـهـل و نـادانـی نـباشد

 

اگـر مـا خـود هـمی  آدم بـدانیم        

           چــرا چـون کاهـلان دانـش ندانیم؟

 

اگـر انسان شدیم و بار ، جو نیست               

    بجـز دانش دگـر  چیزی نجو ، نیست

 

که گــر دانش نباشد تـکیه گاهت              

      بـه هـر گمگشته دارد رو ، نــگاهت

 

اگر دانی که آن گمگشته علم است             

      بـیابی سـرّ  جویا گـشته حـِلم است

 

بــه حِـلم و بـردباری عـلم آمـوز            

       کـه گر خواب خری دیدی در آن روز

 

تـو نـزد خر به مکتب  خانه بـاشی         

          کــه در رویــای آن افسانـه بـاشی

 

تـو ایـنگونه  چـو انـسانی و او خر          

        وگــرنه نیــست فـرقی آهــن و زر

 

شعر از مهدی حق شناس دانشجوی رشته علوم آزمایشگاهی

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *